Gusto kong magsulat kanina pa, ngunit wala akong maisip na isang partikular na bagay na pwede kong isulat. Sadya na lang dumating sa aking pakiramdam ang kagustuhang magsulat. Pilit kong tinatanong sa sarili kung gusto ko bang ihayag ang nararamdaman o magbigay kahulugan sa mga bagay bagay. Ang una, ayoko ng bigyang diin pa kung ano ang tunay kong nararamdaman. Paulit ulit lang naman.Kung ang huli naman, wala akong iisang bagay na naiisip na bigyan ng mga salita.
Kung akin namang ilalahad ang kaganapan sa aking sa nakaraang linggo. Hindi rin naman ito ganon kainteresado dahil tulad lang naman ng paulit ulit na ginagawa...trabaho..bahay..trabaho parin... salamat at may rotary at nasasabi kong may social life pa ako. sa lamat din pala sa badminton games at nasasabi ko pang nakakapagexercise pa ako..(healthy living kuno)...salamat din sa facebook at nailalabas ko lahat ng stress sa aking trabaho.... wala namang gaanong highlights ika nga. pero salamat na lang at nagkaroon ng unexpected bonus at may pang mall at pang movie ako. salamat sa movie na SALT at muntik na akong hindi makahinga sa suspense. salamat sa mga kaibigan kasamahang guro sa walang tinggil na pang aalaska at pambubuyo sa aming kasamahan..kahit paano sumasaya ang faculty room. salamat at kaming lahat ay sports..walang pikon. salamat at maraming salamat sa mga nakatext..nakachat... sa lahat ng naalala ko...salahat lahat. kahit ano man yan ..kahit sino....salamat na lang. wala alng talga akong alam na gawin dahil dusto ko lang magsulat. bago matulog...
bukas alam ko paggising ko,,magiging masakit ang katawan ko dahil sa pitong oras na paglalaro ng badminton.
magandang at pasensya na sa walang kwentang blog.
