Tag-ulan, Tag-araw... Halika't Sumabay!

Ilang beses na bang umulan? Panahon na naman ng bagyo't kalamidad. Mukhang bubuhos na naman ang malakas na unos. Kakatapos lang nito, hindi ba? Madilim ang langit. Mukhang mabigat ang kanyang dala dala. Halata sa kapaligiran na masama ang panahon.Kumidlat sa gitna ng madilim na kalangitan. Tila isa itong senyales ng tuluyang masama na ang panahon. Damang-dama ang lamig ng ihip ng hangin na tila bagang naghuhudyat na kakailanganin ang makapal na kumot o kaya'y balabal upang labanan ito. Kailangan na namang umuwi ng bahay upang maibsan ang lamig at basa na dulot ng ulan. Kailangan nang magpalit ng damit upang hindi na tuluyang magkasakit. Kailangan din ang payong upang may panangga sakaling sa kalagitnaan ng daan ay biglang uulan.

Aking naalala, kahapon sa aking pagtulog, lamig ng Disyembre ang aking kayakap magdamag. Ngunit mapanglaw na langit at malamig paring hangin ang sumalubong at humalik sa aking paggising. Nakakapagtaka. Ganon na pala ako katagal natulog. Ang tanging nagbago ay panahon ngunit ang lamig ng hangin at ang sama ng kapaligiran ay naroon parin. Mahaba-habang panahon din ang aking hihintayin upang matapos ang panahon ng tag-ulan. Marami pang ulan ang bubuhos. Minsan mahina, ngunit madalas ay malakas. Nakakabigat ng kalooban. Sa bawat patak nito ay madadama ang bigat na dala ng langit. Kung pwede lang ibuhos lahat upang wala ng ulan bukas.

Salamat at may bahay akong uuwian na tiyak sa aki'y magbibigay ng proteksyon. Salamat at may mga makakapal na kumot at balabal akong natitira sa aming bahay. Maari ko pa silang gamitin upang aking maikubli ang sarili sa labis na panginginig. Salamat at matibay ang Payong na aking dala-dala na sa kahit anong panahon ay kaya akong isilong, maging sa init ng araw o lakas ng ulan man.

Matutulog na akong muli. Bukas inaasahan ko na tapos na ang unos... tumila na ang ulan. Tapos na rin ang matatalim na kidlat. Maligaya kong sasalubungin ang sikat ni haring araw at sabay naming bibigyang kulay ang bawat bagay sa aming kapaligiran. Sabay kaming magniningning sa bawat buhay na aming masinagan. Sabay kaming magbibigay pag-asa sa mga taong nasadlak din sa unos at nabasa ng ulan.

Ikaw, gusto mo bang sumabay?

one divided by zero

what i feel today? it's one divided by zero, it is undefined. I just really can't find words that can at least describe how i feel. damn hell...maybe that's closer. God bless the one who made me feel this!

Sapatos

Matagal ka ng pag mamay-ari
Maaring hindi ka isinusuot palagi
Ngunit hindi ko sadyang akalain
Paa ko'y sasakit pa rin.

Ngayon ika'y isinuot
Ilang buwan ka ding nilimot
Heto't paa'y namamaga't mahapdi
Dahil ba ika'y isinantabi?

Wala sa lugar, ang iyong pagkasuot
Ilang milya din ang aking nilibot
Pabalik balik sa paglalakad
At hiniling na ikaw na'y mahubad.

Salamat at makakapag pahinga narin
Hinto muna sa mga lakarin
Upang bigyang preparasyon
Ang ating muling ekspedisyon.

Bukas, lalakad tayong muli
Ngunit ngayon daan ay piling-pili
Upang hindi na lumayo at mapagod
Dahil swelas ng sapatos ay malapit ng mapudpod.


-by josh
July 19, 2010
8: 00 PM

KAPE

Halika't iyong itagay pa
Isang mainit na tasa
Ng likidong itim
At humigop ng taimtim.

Halika't bubuhayin ka
Ng mulat ang diwa
Buong magdamag.
Puno ng bagabag.

Halika't iyong tikman
Masaya ang may kainuman
Isabay ang kwentuhan
Ng mga bagay na may kabuluhan.

Ngunit sadyang sing pait
Kung usapa'y hinanakit
Mas gugustuhin pa ang maidlip
Upang pighati'y hindi sumilip.

Ngunit narito na
Espirito ng itim na likido
Kasama ang pait nito
Ito ba'y pagsisisihan ko?

Matulog, yan ang gusto ko
Pero ngayo'y ako'y iyong iyo.
Binalot mo ng buong buo
Ang puso't ulirat ko.

Lumalakas ang pintig ng puso
Ito ba ay dahil sa paglagok nito?
O di kaya'y guni guni lamang ito
Dahil tinatakasan ang totoo?

Ah! Ano man ang dahilan
Di na mahalagang malaman
Dahil ako ay mayroon ng natutuhan
Sa ating karanasan

Hindi na. Hindi na ako iinom pa.
Ng higit sa isang tasa
Hindi na. Hindi na malalasing pa
Ng iyong mapagkanulong aroma.



-josh=)
July 17, 201012:49 AM


Isang tula na nagawa dahil hindi makatulog sa dami ng kapeng itinungga. =)

LUGUD ALI MIPATLUD

Alang kapante ing kakung lungkut
Nyang ing dalan ta mibaluktut
Kalupa ning ulap a madalumdum
Bayat ning banua,kayang inampun,

Alang kawangis ing sakit
King lugud mung dimut.
Kalupa ning aldong e saslag
King libutad ning bagyu ning bagabag.

Alang kalupa ing kakung pamanangis
King lugud mung miliyis
Kalupa ning kidlat a mataram
Makamate, makapanandaman.

Alang katapat ing kakung lugud
Binye ku keka mu kabud.
Malungkut isipan ing ali mipayintuliran
Ing aku at ika king alang angan.

Bista man ing ikata ali makatulid
Sapat na ing minsan, mikalugud
Dalan king kaba ning kekatang bie
Balung ing lugud tunie yang mabie.


-josh
July 14, 2010
9:09 AM

Peace of mind... peace of heart...

Limang buwan ng pakikibaka sa kalungkutan. Hindi iyon madali tulad ng inaakala ng iba. Hindi iyon biro. Hindi iyon isang laro. Iyon ay totoo. Sa limang buwang ito, usad pagong ang naging daloy ng buhay. Kung gaano kabilis lahat ng pangyayari, kanoon naman kabagal makatakas sa sakit na naramdaman. Maaring limang buwan ay sapat na para sa iba. Maaring maging noong una palang ay naging madali na para sa iba ang magpatuloy. Pero hindi iyon tulad ng sa akin. aaring masasabi kong, sa paglipas ng limang buwan, may mga sugat ng humihilom pero hindi pa lubusan, dahil malalim ang sugat na naiwan ng kutsilyong muntik ng kumitil sa aking buhay. Pero alam ko, sinusubukan ko.

Sa limang buwan, maraing dumating, marami ding nawala. Lahat ng iyon mahalaga sa akin. Nakakalungkot na kahit gaano man kasaya ang isang tagumpay, ay nakakatakot naman ang kapalit na kalungkutan. Limang buwan. matagal na nga.

Masarap magmahal kung ang taong iyon ay mahal ka din. Pagmamahal na kayang hawakan kahit anong hirap man ang danasan. Pagmamahal na may paniniwala na makakaya ang lahat sa kahit anong pahirap ng bukas. Iyon ang pagmamahal na kilala ng puso ko. Ngunit kahit saan man ako magpunta, kahit kanino man ako lumapit, hindi iyon sadyang laan para sa akin.

Alam kong hindi lang minsan ko sinabing tapos na, pero ngunit hanggang ngayon ay naroon pa. Ngayon, sa ika limang buwan, ano nga bang masasabi ko pa? Hiling ko na lang ay lubusang paghilom ng sugat ng nakaraan. PAgpapatawad sa mga taong nakapanakit sa akin. Pagtupad sa mga pangakong nabitwan at pananatili sa pagmamahal at respeto na naialay.

Bukas? ano nga bang gagawin ko? Nais ko sanang magkaroon ng payapang pagiisip at payapang puso. Bukas uumpisahan ko na ang ipinangako ko sa sarili ko. Sana matupad ko. Alam kong sa ganitong paraan, babalik ako sa dating ako tatlong taon na ang nakakaraan.

Batas

Tinuringan kang mataas
Sinusunod ng lahat
Ikaw na sadyang batas
Ng ninumang naghahangad.
Hindi ba't
Ikaw din ang aking naging batayan?
Ikaw na aking sinundan
Iyong mga panuntunan.
Hindi ba't
Ikaw ang aking gabay
Sa lahat ng hangarin sa buhay?
Ngunit bakit nagkaganyan?
Ako nama'y tumupad sa usapan?
Ikaw ay aking ginalang
At pilit na iningatan.
Ngunit bakit ako'y pinarusahan?
Anong paglabag ang aking nagawa?
Iyo bang akda'y hindi nasundan?
O di kaya'y minsan ang batas
Ay may sadya ding kapintasan?
Ako ba ay tunay na nagkamali
O akin lang napagtanto
Ang sukatan ang mali.
Nais ko sanang malaman
Alin ba ang tunay na
sinusundan?
Siguro nga'y nagkamali
Dahil ang batas na inakalang takda
Ay hindi naayon sa Kanyang akda.
Aking inakala na ang batas
Ang tunay na magliligtas
Sa akin hanggang sa wakas.


-josh
July 11,2010
12:48AM

Ano, saan, sino.

Nalalaro ka nanaman.

Sa kawalan.

Sa paraiso ng iyong pagdaramdam.

Hinahanap mo ba ang kamatayan?

Hindi pa ba sapat ang lahat?

Kulang pa ba ang ika'y nasugatan?

Gusto mo pa bang panoorin

Ang bawat pagdaloy ng iyong dugo?

Kailan ka ba matututo

Matagal ka ng naglalaro.

Kailangan mo pa ba ang panibagong marka

Panibagong pilat ng kabiguan?

Naglalasing ka na naman.

Lunod ka na sa alak.

Hindi ka ba nagsasawa

Sa espiritung bumabalot sa iyong katinuan?

Ilang bote na ba ang iyong naitumba?

Hindi pa ba sapat ang isa?

Ang dalawa? Ikatlo?

Hahayaan mo pa bang sirain ka

Ng ikaapat na pagtungga?

Malamang hindi pa sapat

Ang pagtumba mo

Dahil patuloy mong iniinom

Ang alak na sumisira sa iyo.

Naglalakad ka na naman

Mabuti't kung iya'y may patutunguhan.

Hindi ko mawari

Bakit ika'y susura'y suray?

Maaring pagod ka na.

Sigurado ka bang kaya mo nang maglakad?

Bakit hindi ka muna magpahinga?

Ilang beses ka na ring naligaw

Dahil sa paulit ulit mong

Tinatahak ang daang hindi mo alam.

Nagbabakasakali ka na naman?

Na maaring ito na ang pagkakataon?

Ilang pagbabakasakali na ba

Ang nanakit sa iyo?

Hindi ka pa ba naawa

Sa sarili mo? Sa puso mo?

Hindi pa ba sapat na natalo ka na sa laro?

O kaya'y nalasing ka na ng pagkabigo?

Nais mo pa bang tahakin

Ang landas na madilim?

Ano nga bang batas ang dapat mong sundin?

Ano bang batas ang tunay mong diringgin?

O baka naman ang batas na iyong sinusundan

Ay sadyang mapanlinlang?

Ano nga ba?

Saan nga ba?

Sino ba?

Hindi ko alam.

An Eclipse

it was an unexpected date with my friends. We watched Twilight Saga Eclipse today and we had a dinner. The movie was good enough to enjoy and worthy enough to spend over my busy schedule.

During the dinner, my friends asked me how is it to move on? or how is moving on? Then followed by "Are you finally over?" The first two is simple to answer, " it's hard," I said but I just really can't explain how hard it is to atleast exlpain it closer to what I really feel.. It is hard to always feel the knife everyday. It is hard as if you are dying. The last question made me think and wasn't able to answer, and yet they did it for me. "You're not yet done." It was a realization that made me think after that. After five long months fighting and moving, why is that I am still there where I was left stranded despite of all the efforts and willingness to move forward? Why is that there are more pains that hunt me every now and then? Why is that despite of heavy loads and hectic schedules, I still find myself torn into pieces? Why is that it is hard?

I hope to find my Edward or Jacob, who'll both fight for me. I hope to finally move on. I felt the pain of Jacob for setting Bella free though he loved her so much. I appreciate Jacob for trying to fight his love but he took his defeat just to see his love happy. I might be like Jacob, who needs time to see Bella again...a time when all wounds are healed.